قال الامام علی  علیه السّلام:

مَنْ عَمَّرَ قَلبَهُ بِدَاوم الذِّکرِ حَسُنَتْ اَفْعالُهُ فی السّرِّ و الجَهرِ.[1]

امام علی - علیه السّلام - فرمودند:

 کسی که دل خویش را با دائم الذکر بودن آباد گرداند، خداوند افعال او را در نهان و آشکار، نیکو می‌گرداند

نکته:

۱ . یا یاد خدا انسان از گناه دور می شود و این دروی از معصیت، کردار را از آفت و آلودگی حفظ می کند.

۲. ذکر خدا انسان را بر انجام نیکی ها بر می انگیزاند و دلیل آن این است که ذاکر هنگام ذکر چاره ای جز تحلی و آراستگی به صفات الله ندارد و الا ذکر او باطل خواهد بود.



-[1] تصنیف غرر الحکم، ص ۱۸۹، ح ۳۶۵۸